ÖLÜME MEKTUP

Hangi cehennemdeysen gel artık ölüm, bekliyorum
Azraili koluna tak, şeytanı kucağına al
Saçın arkaya taralı, hafif ıslak
Üzerinde siyah elbisen, korkma ansızın odama dal

Yaşadık ne gördük ki ölümden de korkalım
Birkaç hüzünlü şarkı, birkaç acı hatıradan başka
Ne berrak çeşmelerde yıkandı saçlarımız
Ne güler yüzle uyanabildik akşamdan sabaha

Doğduğumuzdan beri yaş gözlerimizde sel sel
Ne uyku var, ne de bir ümit beklediğimizden
Biz gerçek ölümü çok önce yaşadık içimizden

GÜNDÖNÜMÜ

Artık başlıyor ömrün gündönümü
Gün geçtikçe sararacak yaprağım
Azrail kesecek bir gün önümü
Açılacak kapanacak toprağım

Düşündükçe sarar beni bir telaş
El ve ayak birbirine karışır
Kimi der daha var kimi helalleş
Düşünceler birbiriyle yarışır

Aklım hınçla insafsızca soruyor
Küçüldüm ben büyüdükçe halkalar
Umutsuzca kıyılara vuruyor
Gelgit kurbanı içimde dalgalar

Ölümü hissetmek mi bendeki hal?
Bu yüzden mi korku içinde yüzdüm?
Affedilmezsem vuslat bana muhal
Bir tövbe ettim binlerce kez bozdum

MEKTUP

Dostum Yalan;
Sevgi hanım tatile çıkınca,
İnsan efendi de vefat edince
İşler karıştı burda.

Çirkin beye gittiler, kartını verdi
Kötü beye getirdiler&
İyiyi sonsuza sürdü.

Mr. Para telefon etti Mafia babaya,

KARLI ŞUBAT

Bütün köylü sevmiştik onu
Dostumuz, anamız, babamızdı bizlerin
Öğretmenimiz değil arkadaşımızdı
Karlı şubat ayında arkasına bakmadan
Bırakıp gitti bizleri yapayalnız ortalıkta
Ne dal bıraktı nede nede yaprak gövdemizde
Attı bizleri, bıraktı gitti çöl ortasında
Okul açıldı; öğretim başladığı zaman
Güneş gitti, karardı okulun önü
Bülbüller bile şakımıyor artık
Ağaçlar, taşlar bile küsmüştü dünyaya
İstiklal marşını okuyamadık
Yoktu aramızda Emin öğretmenim
Turhaniyem boynum bir köşede
Oturdum sessizce öksüz çocuk gibi
Defter, kitap naz ediyordu sanki
Karatahta bile konuşmadı bizimle

ÇANAKKALE

Bir destandır ki dünya tarihine nispet
Bir destandır ki insanlığa ibret
O gün her bir şahadet
Mermi olup vuruyor düşmanı şakağından
Haykırışlar vardı ölümü bile korkutan
Düşmanlar vardı yenilmez ama ölümden kaçan
Mehmetler vardı vatan için ölümü borç bilen
Ve bir Çanakkale var ki düşmana korku veren
Hasanlar vardı mermileri topları yiyen
Yiğitler vardı ölümü kefenleyen
Analar vardı oğulları bir defa ölürken
Onlar bin bir defa ölen

İTİRAFLAR

1.
İlik ilik çektin beni içimden
yollara, sokaklara döküldüm.
Numarasız kompartımanlarında
şimendiferin
bilmem kaç kez süründüm.

2.
Hangi koya layık gördün
beni sevgili
hangi taş paramparça
oldu ahımdan
hangi kalbin parçaları
ellerimdeki.

3.
Kuduz
salyalarındaki bakteriler
güllere benzer
aşıkların
zelledir
en kesif isyanlarında, ibadeti okuruz.
O ruzigar esmekte aşık gözden düşmekte