Bir varmış bir yokmuş..
Bir zamanlar ülkenin birinde ! Ali ile mustafa adında iki arkadaş yaşarmış.Ali'nin babası zengin mi zenginmiş, hanları,hamamları,sarayları.... varmış. Babası o doğmadan ölmüş . Minik mustafa ise oldukça fakir bir ailenin çoçuğu olarak annesiyle birlikte yaşarmış. Ali boş boş oturmayı, kızlarla gezmeyi çok severmiş, işi gücü eğlenceymiş. Mustafa ise araştırmaya geliştirmeye çok meraklı bir çocukmuş. Eline geçirdiği bozuk aletlerden söktüğü kabloları, minik motorları, ve devreleri birbirine bağlayıp  uçaklar arabalar yaparmış.
Annesi Mustafa'nın bir gün büyük bir bilim adamı olacağını söyleyip övünürmüş. Bir gün Ali'nin babası ona bir "commodore 64" bilgisayar armağan etmiş.
Eğlenceye çok meraklı Ali , artık gezmeyi tozmayı bırakmış sabahtan akşama akşamdan sabaha kadar bilgisayar oyunları oynamaya başlamış.Mustafada o oynarken onu izlermiş.Bir gün Mustafa dayanamayıp Ali'ye
"ali arkadaşım , sen bu commodore 64'ü  oyun oynamak için kullanıyorsun ama o sonuçta bir bilgisayar. Onunla çok yararlı şeyler yapabilirsin."
Ali de
" git başımdan kıskanç! Senin değil diye böyle yapıyorsun değilmi? Ne güzel oyunlar var içinde , madem oynamayacağız niye koysunlarki içine ? Git! Küstüm seninle !"
Mustafa boynu bükük evine dönmüş, günlerce odasından dışarı çıkmamış.
Annesi bir gün sormnuş!
" neyin var oğlum ? odandan dışarı çıkmıyorsun ?Artık eskisi gibi icatlar yapmayı, kitap okumayı da kestin !"
Mustafa Ali'nin söyledikelrini annesine anlatmış.Annesi çok üüzlmüş ama Mustafaya demişki!
"Oğlum merak etme. Sen çok büyük bir adam olacaksın , bunu unutma " demiş.
Sonraki günlerde annesi ona programlama kitabı hediye etmiş.Mustafa çok sevinmiş tabi...
Mustafa kitabı okumuş ve commodore 64'ün çalışma prensipleriin öğrenmekle kalmmaış kendiside yazılım yazabilecek düzeye ulaşmış.
..................
Sonunda Mustafa büyümüş ve yazılımcı ve bilim adamı olmuş.
Annesine bir gün demişki
"Anneciğim yemeyip yedirdiniz bana destek olup, şefkatinizle beni bu günlere getirdiniz. Bende sizin yüzünüzü kara çıkarmayacağım.Edindiğim bilgileri en yararlı şekilde kullanıp  vatanıma milletime hayırlı bir vatandaş olacağım.
Annesi gözlerinden yaşlar süzülerek oğluna sarılmış ve ağlamış.
Mustafa bohçasını sırtlayıp iş aramak için dolaşmış durmuş.Sonunda  bir şirkette işe başlamış.Mustafa  sevdiği işte çalışmanın heyecanı ile 24 saat bilgisayarın başından kalkmıyor ve harika projeler üretiyormuş.
Ama yıllar geçtikçe , Mustafa farketmişki,
Firmaya milyon dolarlar kazandırıyorken kendisi ev krası flaan aç kalmış.
Ama şirket yöneticilerini
"Evladım vatana millete çok yararlı projeler üretiyoruz, herkes seninle gurur duyuyor"
sözlerine kanıp  günyüzü görmeden çalışmaya devam ediyormuş.
...........
Mustafa artık yaşlanmış. Ömrü boyunca ne bir gün gezebilmiş  nede sinemaya gidebilmiş.Aldığı maaş ancak yettiği için ne para biriktirebilmiş ne de evlenebilmiş. Fakir anneside fakirlik içinde ölmüş. Bir gün bugüne kadar yüzünü görmediği şirketin patronu onu odasındayken ziyaret etmiş. Mustafa dönüp bakmış ki patronu çocukluk arkadaşı olan Ali.
Ali gülmeye başlamış
" Ya Mustafacığım , bende şirkete bu kadar önemli projeler kazandıran kişi kim diye merak etmiştim.Meğer senmişsin. Bravo demek için gelmiştim. Al bu plaketi masana koy!"
Ali kapıdan çıkarken arkasını dönüp konuşmasını sürdürmüş...
"Bu arada seninle görüşmeyeli , ben yine oyun oynamaya devam ettim. Kızlarla gezdim, günümü gün ettim. Şimdi de oynamaya devam ediyorum ama bu sefer insanlarla HA HA HA!!"
gel zaman git zaman Mustafa kalp krizi geçirip ölmüş.
Ne adını hatırlayan olmuş nede sanını.

Bu öykünün güzel biteceğini sananlarda avucunu yalamış. Sadece DÜŞ kurmakla yetinen zavalla Mustafa ,  hayatı boyunca "kurguyu" seyretmiş. Ne yapalım hayat böyle , biz çıkalım kerevetine mi merevetine mi neyse işte....


Ne anladınız Arkadaşlar
yazmaya 1 saatim gitti
Yorum yapın
Bu hkayeden ne dersi çıktı sizce?