Boş vereceksin bazen…
Uyurken yarın uyanacakmıyım kaygısı duymadan; kendini uykunun kollarına teslim edeceksin.
Bir parça kuru ekmekle, bir tas suyla dünyanın zengini olmanın, mutluluğunu yaşacaksın.
Nefes alırken ;ciğerlerini yırtarcasına alacaksın ki yaşadığının farkına varacaksın.
Boş vereceksin bazen…
Yüreğin kan ağlasa da kocaman bir gülümseme yakıştırıcaksın ki yüzüne mutluluğu utandıracaksın.
İşini ,evini, telefonunu bilgisayarını randevu defterini atıp bir pantolon bir ceket atacaksın kendini sokağa…
Şöyle kır bayır dolaşıp, özgürce gücün tükenene kadar arkana bakmadan koşacaksın…
Sonra usulca çimlere uzanıp ,toprak ananın ninnisini işiteceksin huzurla
Boş vereceksin bazen…
Ağlamak istiyorsan gözyaşlarını akıtacaksın kim ne der kaygısı duymadan.
Bir dosta sarılırken ;tüm yüreğinle kucaklayacaksın ki sevgini hissettirebileceksin.
Seveceksen ;gözü kara dalacaksın sevdaya sonu ne olur tasası duymadan...
Boş vereceksin bazen...
Yarın ne olacak kaygısı duymadan yaşayacaksın delicesine…
Çünkü yaşamak bir sevdadır; her çağda yeni ad konan...