Solmayan gül
 
Ne hicranına ağlayan bir hasretkar kalır.
Ne iyilik bilir bir dost,bir vefakar kalır.
 
Kıymeti kaybolur en güzel şeylerin bir gün,
Ne cananda güzellik ne askta esrar kalır.
 
Bu hanlarda ne yolcu ne hancı olur bir dem,
Ne yol gösteren bir klavuz ihtiyar kalır.
 
Son dostun da kaybolunca bu ölüm çölünde,
Kabrinde ağlayan bulutlar sana yar kalır.
 
Böyleyken evsafı cihanın düşündün mü hiç?
Nasıl beşerin gözünde hep kıymettar kalır.
 
Cennetin eşsiz bir gülüdür nebiyyi zişan,
Açılıp dünya dikenine yadigar kalır.
 
O azız,o ihtişamlı gülün hayaliyle,
Gönüllerde bu cihana bir itibar kalır.
 
Vuslatın hayaliyle gül gibi açılmasa,
Gonca misali gönül hicranında dar kalır.
 
Gül neden böyle kızıl diye süal olmasın,
Rasulun hasretinden ateşe düçar kalır.
 
Duyulmaz olur ulu şahların adı bir gün,
Ne firavun ne nemrut;ne çar ne sezar kalır.
 
Bu cihan bahçesinde,selvi minarelerde,
Kumru müezzinler hep ona davetkar kalır.
 
Yad olan kim vardır böyle günde beş kere?
Tek ulu Peygamber alemde hürmettar kalır.
 
O nu arar mahser günü bunalmıs gönüller,
Bir tebessüm etse yürekler bahtıyar kalır.
 
Bedbahtların üstüne tüm kapılar kapanır,
Hayranların sadece o dem ümitvar kalır.
 
Şiirler bu alemde sonsuz deryaya benzer.
Yalnız ıncısı kadar ona ıtıbar kalır.
 
Nebiler incisiyle müşerref olan sozum,
Şiirler ummanında bir dürr-i şehvar kalır.